Genius Doctor: Black Belly Miss - Rozdział 74

Rozdział 74 - Jadeitowy Nektar (3)

Tłumacz: Seft-chan

Dla zwykłych ludzi posiadanie kropli Jadeitowego Nektaru mogło być uważane tylko za marzenie. Nawet w rodzinie królewskiej tylko Mo Qian Yuan i Król mieli dostęp do tego przywileju. Nawet Mo Xuan Fei mógł tylko siedzieć bezczynnie i patrzeć, jak to piją.

Jednak to wino miało głębsze znaczenie dla Mo Qian Yuana, było cennym wspomnieniem po jego matce.

Jun Wu Xie chciała użyć tego wina do warzenia lekarstw, co zaskoczyło Mo Qian Yuan.

– Może być użyte jako lekarstwo? – jedynym powodem, dla którego codziennie pił trochę tego wina była tęsknota za matką, a nie bycie zagorzałym miłośnikiem wina.

Teraz gdyby sprawca wiedział, że odkrył jego źródło, użyłby innych środków; zamiast ich zaalarmować, musiał użyć innej metody.

– W porządku, możesz je mieć. – podjął decyzję. – Dam ci wino tylko dlatego, że nie chcę przechodzić przez to wszystko ponownie, aby znaleźć nowe źródło. – na samą myśl o tej tragicznej reakcji znów poczuł mdłości.

Jak jego godność została zmiażdżona w jednej chwili, kiedy zwymiotował na cały stół. Myślenie wstecz również sprawiło, że poczuł się trochę nieswojo, gdy jego twarz pobladła.

Jun Wu Xie wiedziała, że taka szansa jest trudna do zdobycia. Tak cenny towar, który mógł rozpocząć jej kultywację, był tuż przed nią! Jakie niebiańskie źródła? Kto wie, czy kiedykolwiek uda jej się to znaleźć w tym życiu?

– Proszę, przygotuj mi mały dzbanek, abym mogła go przynosić za każdym razem, gdy cię odwiedzę. – Jun Wu Xie postanowiła to ukryć i zrobić dyskretnie wino.

W każdym razie wino było tutaj i mogła je od niego dostać za każdym razem, gdy go odwiedzała. Jej zaopatrzenie w to zostało zapewnione.

– Uch… Ale jeśli zatrują wino… Wtedy… – spojrzał na nią cierpko.

Jeśli to zatrute wino, jak mogła zrobić z niego lekarstwo?

– Nie ma potrzeby się martwić. – odpowiedziała z przekonaniem.

Mo Qian Yuan pomyślał, że sprawca nie chciałby jej w to wciągać, żeby się w to nie zaplątała, bo wciągnie w to Pałac Lin. Gdyby wiedzieli, że to dla niej, nie zatruli, by tego.

– Dobrze, przygotuję to dla ciebie. – postanowił, że zajmie się tym krok po kroku.

Da im do zrozumienia, że to wino było dla niej prezentem. Wzdrygnął się na myśl, że nawet nie wiedział, że został otruty we własnej kwaterze, co oznacza, że po prostu żył w klatce, gdzie większość rzeczy nie była pod jego kontrolą. Słudzy, którzy go obserwują, również są wspólnikami.

Kiedy nadejdzie dzień, zwróci ząb za ząb, krew za krew!

Odetchnął z ulgą po ustaleniu źródła trucizny. Teraz mógł zacząć walczyć! Był również wdzięczny, że Jun Wu Xie zostawiła kilka pigułek, które miały mu pomóc w powrocie do zdrowia.

Aby całkowicie go wyleczyć i przywrócić go do zdrowia najważniejszy był czas. Odłożyła też dla niego ziarno lotosu, ale to musiało poczekać, aż jego ciało będzie w lepszym stanie, po czym pozwoli mu udoskonalić całe jego ciało najlepiej, jak potrafi. W stosunku do ludzi, którzy byli dla niej przydatni, była raczej hojna.

Mo Qian Yuan przyjął butelki, które mu dała. W głębi duszy wiedział, że nie może szczędzić wysiłków, by go uratować, jednak może też zrobić to samo, nie szczędząc wysiłków, by się go pozbyć.

Po tym, jak Jun Wu Xie zostawiła mu wszystkie instrukcje dotyczące różnych leków, osobiście przygotował mały dzbanek Jadeitowego Nektaru i poszedł z nią aż do jej powozu.

Stał, jak wryty w ziemię, mimo że powóz już dawno zniknął mu z oczu. Westchnął ciężko, gdy tak stał przez dłuższy czas.

Spojrzał w górę na błękitne niebo, był podekscytowany.

Matko, znalazłem niesamowitego sprzymierzeńca!

Grupa służących spojrzała na niego ze skomplikowanym wyrazem twarzy, gdy zobaczyli uśmiechniętego Mo Qian Yuana radośnie wpatrującego się w niebo.

Widzieć u niego taką minę, czy to oznaczało, że naprawdę zakochał się po uszy w tej tyrance?!

← Poprzedni

Następny →

Genius Doctor: Black Belly Miss - Rozdział 73

Rozdział 73 - Jadeitowy Nektar (2)

Tłumacz: Seft-chan

 

Nic nie jadł, wypił tylko kielich wina, zanim…

– Ktoś zatruł Jadeitowy Nektar? – twarz Mo Qian Yuana wykrzywiła się, gdy zbladła jeszcze bardziej.

Nie miał dużego apetytu ani nie interesował się zbytnio smakołykami. Miał tylko zwyczaj picia tego króla win zwanego Jadeitowym Nektarem i wypijał kilka filiżanek dziennie.

Wino to, choć piło się je w niewielkich ilościach, wraz z upływem czasu się kumulowało…

– Czekaj. – wyraz twarzy Jun Wu Xie nagle się zmienił. – Jadeitowy Nektar?

Dlaczego ten termin wydał jej się tak znajomy?

Mo Qian Yuan nie wiedział, o czym myślała, gdy krótko wyjaśnił.

– To cenione wino własnoręcznie warzone przez Cesarza-Założyciela. Wino to uwarzył sam, receptura jest niezwykle skomplikowana. Po jego śmierci nie było nikogo innego, kto potrafiłby je uwarzyć poza moją matką. Po jej śmierci w tym królestwie nie było już nikogo, kto potrafiłby je uwarzyć, stąd jedynym Jadeitowym Nektarem, jaki pozostał jest ten, który moja matka osobiście uwarzyła. – został mu dany po jej odejściu, więc codziennie pił to wino w małych ilościach, aby pamiętać o swojej matce.

Kto na tym świecie mógł być tak okrutny… Żeby zatruć tę cenną pamiątkę, którą zostawiła! Mo Qian Yuan zacisnął mocno pięści, aż zbielały. Widać było widoczne żyły, a w jego oczach pojawił się morderczy błysk.

Pamiątkę po jego matce, jedyna rzecz, jaka mu zostawiła… Tak naprawdę splugawili ją taką podłą rzeczą!

Nigdy, przenigdy nie podejrzewałby, że to jest w jego cennej pamiątce!

– Jak dużo Jadeitowego Nektaru ci zostało? – oczy Jun Wu Xie zabłysły, gdy zapytała księcia spokojnie.

– Zostało kilka beczek. – powiedział z zaciśniętymi zębami.

– Sprowadź je, pozwól mi na nie spojrzeć. – wstała szybko, gdy mały czarny kot, który wciąż tarzał się po dywanie, natychmiast się zatrzymał i podążył za nią.

Mo Qian Yuan nie zastanawiał się zbytnio nad tym, dlaczego chce iść, kiedy zabierał ją ze sobą do piwnicy. Po drodze nie zapomniał zrzucić winy na jedzenie, mówiąc, że składniki nie były świeże, a rodzina Jun czuła się niekomfortowo po zjedzeniu.

Zrzucanie całej winy na nią było tak śmieszne, że Jun Wu Xie posłała mu niedowierzające spojrzenie z zimnym błyskiem w oku.

Mo Qian Yuan czuł morderczy, zimny wzrok spoczywający na jego plecach i nie odważył się odwrócić, by spojrzeć na źródło, gdy szybko pospieszył i zaprowadził ją do piwnicy z winami.

W piwnicy znajdowało się pięć ogromnych beczek. Cztery były szczelnie zamknięte, a jedna była tymczasowo zapieczętowana do codziennego spożycia.

– W całym Królestwie Qi zostało tylko te pięć beczek Jadeitowego Nektaru. – powiedział z nutą dumy.

Patrząc na te beczki z winem, wspominał przeszłość, kiedy był tylko o połowę niższy od tych beczek i siedział z boku, patrząc, jak jego matka warzy to wino z niepodzielną uwagą.

Dziś jego matki już nie było, zostało mu tylko wino.

Jun Wu Xie zanurzyła swój mały palec w beczce, której używał do codziennej konsumpcji. Powąchała ciecz na nim i poczuła niezwykle złożony zapach pełnego wina bez śladów trucizny z nocnej pszenicy.

– Te wina są bezpieczne do spożycia. Trucizna jest podawana tylko przed spożyciem, ponieważ traci swoją skuteczność, jeśli jest wystawiona na zbyt długi czas. – od samego początku Jun Wu Xie trzymała wzrok na tych pięciu beczkach Jadeitowego Nektaru.

– Naprawdę? – twarz Mo Qian Yuan się rozjaśniła. Nadal mógł zatrzymać osobiście warzone wino swojej matki?

Jun Wun Xie skinęła głową, w jej oczach pojawił się ślad samotności.

Czuła podekscytowanie Małego Lotosu i wiedziała, że to był Jadeitowy Nektar, którego szukała.

W końcu znalazła Jadeitowy Nektar!

– To wino, chcę trochę. – natychmiast poprosiła o nie w najbardziej bezpośredni sposób.

Mo Qian Yuan był przez chwilę zaskoczony, zanim odpowiedział.

– Jesteś nieletnia! Nie możesz nawet pić!

– To na robienie lekarstw. – odpowiedziała spokojnie Jun Wu Xie.

 

← Poprzedni

Następny →

Genius Doctor: Black Belly Miss - Rozdział 72

Rozdział 72 - Jadeitowy Nektar (1)

Tłumacz: Seft-chan

Chociaż podczas jedzenia gapili się na nią, Jun Wu Xie kontynuowała jedzenie w spokojny i opanowany sposób. Jej oczy były spuszczone, gdy skubała jedzenie pałeczkami, jakby była sama w pokoju, a nie w gabinecie rezydencji Księcia Koronnego z księciem siedzącym naprzeciw niej.

Po długim wpatrywaniu się, widząc, że nie zareagowała ani nie miała zamiaru podnieść głowy, Mo Qian Yuan się znudził. Podniósł swój kubek i wypił go jednym łykiem. 

Kiedy wino dostało się do jego ust, skwierczące, pikantne uczucie spaliło całe gardło aż do żołądka. Zanim nawet mógł zrozumieć, co się dzieje, poczuł kolejną falę, jakby w środku był ogień, kiedy rzucił się do przodu i zwymiotował.

Bez żadnego ostrzeżenia opróżnił cały żołądek na stół pełen jedzenia.

Jun Wu Xie w końcu podniosła wzrok. W jej ręku była mała, szklana miseczka, a w drugiej para pałeczek z kości słoniowej, gdy spojrzała spokojnymi oczami na Mo Qian Yuan, który wciąż wymiotował.

Mały czarny kot zamarł. Spojrzał na niezjedzoną porcję ryby, która wciąż leżała na stole i była pokryta podejrzanym płynem. Trochę spryskało też jego futro.

– Ja… – Mo Qian Yuan wiedział, że wszystko schrzanił i chciał się wytłumaczyć, ale zanim mógł mówić dalej, poczuł kolejny przypływ mdłości.

Szybko zakrył usta i pobiegł w róg pokoju, chwycił drewnianą beczkę i zwymiotował do niej.

Jun Wu Xie spokojnie odłożyła miskę i pałeczki, wstając i odchodząc od stołu ze zmarnowanymi przysmakami. 

– Miau! – mały czarny kot otrząsnął się z poprzedniego odrętwienia i wygiął grzbiet w łuk. 

Zeskoczył ze stołu i zaczął ocierać się szaleńczo o czysty, miękki dywan.

[Mistrzyni! Dlaczego zawsze taka jesteś! Wiedziałaś, że skutki zetknięcia się z trucizną pszenicy nocnej spowodują wymioty, dlaczego nie mogłaś po prostu ostrzec tego imbecyla?!]

Mały czarny kot miał łzy w oczach, gdy gorączkowo ocierał się o dywan, próbując oczyścić swoje cenne, czarne futro.

– Zapomniałam. – Jun Wu Xie stała spokojnie, obserwując Mo Qian Yuana w kącie pokoju bekającego, gdy mocno trzymał się drewnianej beczki.

Po drugiej stronie był czarny kot tarzający się szaleńczo po dywanie. Jej usta wygięły się w górę w małym uśmiechu.

Z zewnątrz pomieszczenia strażnicy mogli usłyszeć zamieszanie w środku. Nie odważyli się wejść, jednak pytali, czy wszystko w porządku. Mo Qian Yuan, który wymiotował, miał ochotę płakać, gdy ryknął, żeby odeszli.

Cała jego twarz była biała, jak prześcieradło.

Dopiero po wypiciu dziesięciu pełnych czarek wody poczuł się znacznie lepiej, ponieważ pikantne pieczenie ustąpiło. Siedział słabo w kącie gabinetu. Całe jego ciało straciło całą energię, gdy siedział bezwładnie. Jego ubranie było w nieładzie, a kołnierzyk miał lekko rozchylony, w oczach miał ślady łez, gdy ze smutkiem patrzył na Jun Wu Xie.

– Czy to trucizna z nocnej pszenicy? – zapytał, kipiąc z gniewu.

Jun Wu Xie skinęła.

– Dlaczego nie powiedziałaś nic wcześniej...? – lamentował.

Nawet gdybyś go pobił na śmierć, nie uwierzyłby, że nie znała reakcji, gdyby miał kontakt z trucizną. Po tym, jak zobaczył jej spokojną postawę, wiedział, że się tego spodziewała!

– Nie byłoby różnicy. – siedziała w jednym rogu, wyglądając jasno i świeżo, a co najważniejsze była czysta.

Wyjęła kolejną małą, porcelanową buteleczkę i otworzyła ją. Orzeźwiający zapach wypełnił powietrze, gdy wylała trochę na swoje dłonie i potarła je. Orzeźwiający zapach wypełnił pokój i smród powoli zniknął.

Nawet gdyby powiedziała mu wcześniej, i tak musiał to wszystko zwymiotować, co za różnica?

Dlatego nie zadała sobie trudu, żeby mu powiedzieć.

Mo Qian Yuan czuł, że jego sojusz z tą dziewczyną był mieczem obosiecznym. Może ostatecznie umrzeć z jej rąk, zamiast ojca i brata!

– Więc, co jadłeś? – Jun Wu Xie stanęła przed nim bez cienia poczucia winy, gdy zadała mu to pytanie w nonszalancki sposób.

Mo Qian Yuan był przez chwilę zdumiony, zanim jego spojrzenie wypełnione morderczą intencją spoczęło na dzbanku na stole.

 

← Poprzedni

Następny →

 

Soul Land - Rozdział 14.6

Rozdział 14.6 - Biały Tygrys Złego Oka, Dai Mubai

Tłumacz: gerasik1999

Korekta: Seft-chan

Tang San niemal bez zastanowienia wycofał się, wykorzystując zdolność poruszania się i uniknął ataku Dai Mubaia o włos. Błyskawicznie uwolnił swojego ducha trawy. Idąc w górę, okrąg niebieskich i czarnych wijących się źdźbeł wystrzelił do przodu ze wszystkich kierunków prosto w kierunku Dai Mubaia. Jednak sam Tang San zniknął cicho, jakby kryjąc się wśród nich.

Złe oko Dai Mubaia błyszczało ciągle, całe jego ciało pokrywała duchowa moc. Obie jego ręce poruszały się zwinnie, wszystkie źdźbła mknące w jego kierunku były rozcinane.

Początkowo planował po prostu, ściąć niebieską trawę, ale ku swojemu zaskoczeniu odkrył, że ta trawa była bardzo twarda. Nawet atakując swoimi tygrysimi pazurami na 37 poziomie przy ataku z zamachu, mógł przeciąć je jedynie do połowy. Przez to nie był w stanie całkowicie się uwolnić. Jednak bardzo szybko atakujące źdźbła będąc poza zasięgiem ataku, mogły dojść do siebie.

Słodki herbaciany zapach rozszedł się wśród atakującej trawy, ta wydawała się niezmordowane, nieprzerwanie pojawiając się ze wszystkich stron. Nawet mimo tego, że siła i szybkość Mubaia została zwiększona znacząco przez fuzję z duchem, nadal nie mógł wydostać się poza zasięg ataku Niebiesko-srebrnej Trawy.

To była Niebiesko-srebrna Trawa? Dai Mubai był mocno zaskoczony. Nigdy do głowy nie przyszłoby mu, że trawa może być tak zajadła. Przeciwnik w porównaniu z nim miał jeden pierścień duchowy mniej, ale mimo to trawa była w stanie na jakiś czas go uwięzić. Gdyby mieli tyle samo pierścieni, zwycięzca tego starcia byłby trudny do wytypowania.

Dai Mubai nigdy nie był cierpliwą osobą i jego miłość do przyćmiewania innych była szczególnie silna. W jego intensywnym spojrzeniu nagle pojawił się błysk, jego złe oczy nagle stały się białe. Wśród trzech pierścieni na jego ciele, pierwszy nagle mocno zajaśniał, przyjmując postać białej powłoki. To zablokowało źdźbła wokół i nie mogły się do niego zbliżyć.

W tym samym czasie jego drugi pierścień także mocno zabłysnął. Szybko pojawił się jasny błysk światła, któremu towarzyszył tygrysi ryk Dai Mubaia. Biała kula światła wystrzeliła z jego ust.

Dwie zdolności zapewniane przez dwa pierścienie to Tarcza Białego Tygrysa w formie powłoki oraz Fala Światła Białego Tygrysa. Teraz użyte razem szybko pokazały swoją dużą moc.

Patrząc z zewnątrz, ciało Dai Mubaia było pokryte wielkimi źdźbłami. Jednak gdy tylko Xiao Wu lekko rozluźniła oddech, nagle ze szczelin wśród trawy wystrzeliło białe światło, któremu towarzyszył tępy ryk i gwałtowna eksplozja.

Trawa tworząca pnącza, które oplatały Mubaia rozpadła się i rozleciała we wszystkich kierunkach. Fala uderzeniowa rozeszła się po hotelu, zostawiając wszystko w totalnym nieładzie.

Duch był jednością ze swoim panem. Twarz Tang Sana pobladła i cofnął się o krok, by ustać pewniej.

Białe światło stopniowo przygasło, pokazując majestatyczną sylwetkę Dai Mubaia. Rozbita trawa też zaczęła błyskawicznie wracać do formy tuż przy Tang Sanie. Jednak jej ilość w porównaniu z tym, co było przed chwilą, była dużo mniejsza.

– Tang San, siła duchów bestii zawsze będzie większa, niż siła ducha narzędzia. Mimo że siła twojej trawy mnie zaskoczyła, nadal nie była w stanie mnie unieruchomić.

– To na pewno. – powiedział Tang San i uśmiechnął się słabo.

Nagle na ciele Tang Sana drugi pierścień duchowy gwałtownie zabłysł. Ciało Mubaia natychmiast zesztywniało. Pnącza, które pojawiły się na jego ciele nie wiadomo kiedy, w wyniku rozbłysku światła pierścienia Tang Sana nagle zaczęły rosnąć szybko, unieruchamiając całe ciało Dai Mubaia.

Małe kolce na pnączach, mimo że były niezbyt długie, ciągle zaciskały się, przynosząc Dai Mubaiowi ciągły ból. Jednocześnie niespodziewanie zaczął czuć, że jego ciało staje się sztywne.

Dawno temu, gdy Tang San nie osiągnął jeszcze 20 rangi. Mistrz już długo zastanawiał się nad tym, jaką bestię trzeba upolować, by Tang San zdobył drugi pierścień.

Drugi pierścień Tang Sana pochodził z Roślinnej Duchowej Bestii nazywanej Duchową Winoroślą. Wiek drugiego pierścienia, by osiągnąć najlepszą asymilację, wynosił 743 lata, pierścień, który zdobył Tang San, miał ponad 600 lat kultywacji za sobą.

Duchowa Winorośl była przerażającym typem bestii duchowej z systemu roślinnego. Ta bestia miała w sobie przerażającą neurologiczną truciznę. Wystarczyło zostać ukłutym przez jeden kolec, by trucizna zaczęła krążyć, aż cel zostanie rozpuszczony na papkę, stając się nawozem dla winorośli. Dodatkowo tym, czego mistrzowie duchowi obawiali się najbardziej, były jej pasożytnicze zdolności. Winorośl sama z siebie wypuszczała wiele małych nasion. Sama winorośl zapewniała duże możliwości, dodatkowo nasiona, które przyklejały się do ciała ofiary przy zapewnieniu odpowiedniego odżywienia, rosły same z siebie na ciele ofiary, na której pasożytowały. Wypuszczana przez nie później trucizna dawała identyczny efekt.

Zdobycie tego ponad 600-letniego duchowego pierścienia z Winorośli nawet przy pomocy dziekana akademii Nuoding, przodka na 42 randze ducha narzędzia nie było łatwe. Zajął się tym sam, zamiast współpracować z innymi; nie mógł łatwo pokonać tego ducha. Jednak pozwolił Tang Sanowi zadać ostatni cios.

Po zdobyciu pierścienia wszelkie właściwości Tang Sana wzrosły wyraźnie. Niebieska Trawa stała się jeszcze silniejsza. Stała się też bardzo podobna z wyglądu do Duchowej Winorośli. Tylko kolor i żyłkowaty wzór pozostały niezmienne. Jej trucizna także stała się neurologicznie paraliżująca, jej efekt znacząco się zwiększył. Nawet w powietrzu złowrogi zapach także stał się silniejszy.

Zdolnością, jaką pierścień zapewniał Tang Sanowi, było pasożytnictwo.

Po aktywowaniu mocy duchowej pasożytniczy efekt przewyższał ten samej Duchowej Winorośli. Przy wykorzystaniu mocy duchowej pasożytnicze nasiona rosły od razu, przez co nie dało się przed tym obronić. Można było to uznać za bardzo przebiegłą zdolność kontroli.

Widać było wytrzymałość trawy, ponieważ ostrze Białego Tygrysa Dai Mubaia będącego na 37 poziomie nie mogło jej całkowicie przeciąć. Jednak Dai Mubai nadal ostatecznie nie doceniał Tang Sana i nie doceniał Niebiesko-srebrnej Trawy.

Widząc zaskoczony błysk w oczach Dai Mubaia, Tang San się odezwał.

– Moja trawa jest trująca, wcześniej już pewnie trochę wchłonąłeś. W dodatku wykorzystywanie otwartych ataków z wykorzystaniem mocy duchowej do przecięcia wiązań trawy musiało sprawić, że twoja krew i Qi krążyły szybciej. Przez to trucizna zaczęła działać jeszcze szybciej. W ten sposób nawet jeśli sam nic nie czułeś, przez powierzchnię twoja skóra zaczynała sztywnieć. Nie mogłeś odkryć nasion pasożytniczych, dlatego przegrałeś.

Dai Mubai patrzył na Tang Sana. Teraz całe jego ciało poza głową było związane przez trawę. Jednak w jego oczach wciąż błyszczało złowrogie światło.

– Dobrze, co za trawa. Gdybym tak jak ty miał tylko dwa pierścienie, rzeczywiście przegrałbym. Przez sztywność ciała jest trudno wydostać się z wiązań trawy. Jednak w porównaniu do ciebie, nadal mam trzeci pierścień. Pozwolę ci zobaczyć zdolność mojego trzeciego pierścienia.

Fioletowy pierścień rozbłysnął w okamgnieniu. Wokół Mubaia powietrze nagle zniekształciło się i jego złowrogie oko nagle stało się krwistoczerwone. Niemal natychmiast wiążąca go trawa rozszerzyła się nienaturalnie i z głośnym hukiem cała trawa łącznie z nasionami eksplodowała na małe fragmenty. 

Ciało Dai Mubaia niespodziewanie, jakby zmieniło się po raz drugi.

Tang San wziął głęboki oddech.

 
Czy to zdolność 1.000-letniego duchowego pierścienia?

 

← Poprzedni

Następny →

 

Soul Land - Rozdział 14.5

Rozdział 14.5 - Biały Tygrys Złego Oka, Dai Mubai

Tłumacz: Seft-chan 

Korekta: Seft-chan

W momencie uderzenia mięśnie klatki piersiowej Panicza Daia nagle stały się twarde, jak żelazo, ale z powodu przewagi Tang Sana, Panicz Dai został odrzucony. Od tego twardego zderzenia jego własne ramię również zaczęło go palić.

Wyraz twarzy Panicza Daia był nieco zawstydzony. Nie miał innego wyboru, jak tylko przyznać, że przed chwilą nie potraktował wroga poważnie. Ten młody człowiek, który wyglądał na kilka lat młodszego od niego, miał w rzeczywistości znacznie większą moc, niż sobie wyobrażał.

– Nadal chcesz kontynuować? – Tang San zapytał spokojnie.

Złe oczy młodego panicza Daia się uniosły.

– Oczywiście. Bardzo dobrze, możesz zmusić mnie do użycia mocy duchowej, ta rywalizacja jest już dla mnie przegrana. Jednak po kilkukrotnym sprawdzeniu siły przeciwnika, jak mógłbym nie chcieć tego zrobić? Niezależnie od wyników rywalizacji, po jego zakończeniu oddaję wam ten pokój.

Złe oczy Panicza Daia nie wyrażały gniewu i nienawiści, ale rodzaj osobliwego blasku. Jeśli koniecznie trzeba to opisać słowami, to najtrafniejsze byłyby cztery słowa „dreszczyk emocji związany z polowaniem”. Jego obecny wyraz twarzy przypominał widok pięknej kobiety, której ramiona drżały nieznacznie, a obie ręce unosiły się do góry.

Oczy Tang Sana również stopniowo nabierały blasku. Zdał sobie sprawę, że młody Panicz Dai przed nim był taki sam; jeśli wcześniej można było nazwać go lodowatym i pogardliwym, to teraz był przepełniony ognistą chęcią walki.

– Biały tygrys, wzmocnienie ciała.

Warstwa intensywnego bladego światła nagle wybuchła z całego jego ciała. Panicz Dai rozłożył jednocześnie obie ręce na boki, wyprostował klatkę piersiową, a szkielet całego ciała wydał trzaskający dźwięk, mięśnie nagle spuchły, wypełniając ubranie do granic możliwości. Każdy mięsień pod ubraniem stał się niezwykle wyraźny, nawet atmosfera wokół niego wydawała się już napięta.

W mgnieniu oka blond włosy na głowie zmieniły się w naprzemiennie czarne i białe, przy czym białe stanowiły większość, a kilka czarnych kosmyków było szczególnie wyraźnych. Na jego czole pojawiły się cztery słabe linie, trzy poziome i jedna pionowa, tworzące znak oznaczający „króla”.

[T/N: 王 znak króla na czole Dai Mubaia.]

Najbardziej zmieniły się jego dłonie, które stały się dwukrotnie większe, niż przed przemianą. Całe grzbiety dłoni pokryło białe futro, a z dziesięciu palców wystawały krótkie szpony przypominające sztylety, które nieustannie wysuwały się i chowały w dłoni. Każdy pazur był ostry, jak brzytwa i miał co najmniej 8 cun długości. Lśniły słabym, olśniewającym blaskiem.

Ciało Panicza Daia powoli się pochyliło, a cztery źrenice stały się całkowicie ciemnoniebieskie, sprawiając wrażenie, jakby był on maszyną do zabijania.

Pod jego stopami pojawiły się trzy błyszczące pierścienie światła, które cicho unosiły się w górę; dwa żółte i jeden fioletowy. Pierścienie duchowe poruszały się, a fala mocy duchowej tworzyła się i rozchodziła.

– 1.000-letni duchowy pierścień. – Xiao Wu krzyknęła z przerażeniem, a jej wyraz twarzy natychmiast stał się nieco zdezorientowany. Chciała ruszyć do walki ramię w ramię z Tang Sanem, ale została powstrzymana przez Tang Sana.

Wśród pierścieni duchowych biały oznaczał 10 lat, żółty 100 lat, a fioletowy 1.000 lat. Ten młody człowiek przed nimi, zwany Paniczem Daiem, posiadał już trzy pierścienie duchowe, a wśród nich znajdował się również 1.000-letni. Trzeba wiedzieć, że patrząc na pozory, był on zaledwie 3 lub 4 lata starszy od Tang Sana i Xiao Wu, to wszystko.

Trzy pierścienie duchowe oznaczały, że ranga Panicza Daia osiągnęła co najmniej 30 poziom, co oznaczało, że był on Duchowym Starszym, a także posiadaczem duszy bojowej potężnego ducha bestii.

– Dai Mubai, dusza wojenna Białego Tygrysa. Duchowy Starszy 37 poziomu duszy bestii. Uprzejmie proszę o wskazówki.

Wśród dominujących sił Dai Mubai ogłosił swoją siłę i rangę, co oznaczało chęć podjęcia formalnego wyzwania.

Pod ogromną presją Tang San również zaczął się zmieniać, ukryte głęboko w jego sercu gwałtowne impulsy stopniowo ujawniały się, oczy pokryła warstwa bladego fioletu, powoli podniósł prawą rękę.

Nagle pojawiło się intensywne niebieskie światło, a z jego dłoni wyrosła kępka ciemnoniebieskiej trawy. Każde źdźbło trawy było bardzo delikatne, ale na powierzchni pokryte było wężowymi liniami. Powierzchnia trawy nie miały już poprzedniego gładkiego wyglądu, ale stały się cylindryczne, a jeśli przyjrzeć się uważnie, można było wyraźnie dostrzec, że były pokryte drobnymi kolcami.

Mlecznobiałe światło uniosło się z całego ciała Tang Sana i jakby te ciemnoniebieskie źdźbła trawy otrzymały jakiś bodziec, nagle powiększyły się i w mgnieniu oka stały się grube jak ludzkie ramię, zupełnie jak rattan. Czarne linie węża mieniły się słabym światłem, poruszając się szybko, jak 10 wielkich węży owijających się spiralnie wokół ciała Tang Sana.

Dwa żółte pierścienie ducha jednocześnie uniosły się spod stóp Tang Sana, krążąc wokół jego ciała.

– Tang San, dusza wojenna Niebiesko-srebrna Trawa. Duchowy Wielki Mistrz 29 poziomu duszy narzędzi. Uprzejmie proszę o wskazówki.

Brwi Dai Mubai, które podobnie, jak jego włosy stały się białe, uniosły się natychmiast.

– Twoją duszą jest tylko Niebiesko-srebrna Trawa?

– „Nie ma bezużytecznych duchów, są tylko bezużyteczni duchowi mistrzowie”. – Tang San powtórzył słowa Wielkiego Mistrza.

Odkąd Tang San rozpoczął naukę w Akademii Duchowych Mistrzów Nuoding, Dai Mubai miał drugiego najpotężniejszego ducha, jakiego spotkał. Pierwszym był dziekan Akademii Nuoding, który na zaproszenie Wielkiego Mistrza pomógł mu zdobyć drugi pierścień duchowy, ujawniając rzeczywistą siłę Duchowego Przodka ducha narzędzi 42 rangi. Ale wiek tego dziekana już dawno przekroczył 50 lat, a Dai Mubai przed nim miał prawdopodobnie 16 lub 17 lat, to wszystko.

Nic dziwnego. Nic dziwnego, że jego poleganie na sile fizycznej i wewnętrznej sile dodanej do Tajemniczej Jadeitowej Ręki podczas pierwszego zderzenia z nim okazało się niewystarczające. Była to absolutna różnica w sile fizycznej.

Osoba stojąca przed nim była prawdopodobnie najgroźniejszym przeciwnikiem, z jakim Tang San kiedykolwiek się spotkał. Tang San doskonale zdawał sobie sprawę z ogromnej różnicy, jaką stanowił jeden pierścień duchowy, zwłaszcza gdy trzecim pierścieniem duchowym przeciwnika był 1.000-letni pierścień. Niezależnie od tego, czy chodziło o dodatkowe właściwości, czy umiejętności, jego dwa pierścienie nie mogły się z tym równać. W tej walce Tang San nie miał żadnej pewności, być może gdyby wykorzystał swoją najbardziej sekretną umiejętność, miałby wtedy siłę, by walczyć.

– Dobrze powiedziane, „nie ma bezużytecznych duchów, są tylko bezużyteczni duchowi mistrzowie”. Powiedziano mi, że ten twój duch Niebiesko-srebrnej Trawy jest bardzo osobliwy.

Dai Mubai ruszył się, po wzmocnieniu ciała duchowego wydawał się całkowicie inną osobą. Białe włosy właśnie przed chwilą powiewały, a jego ciało przepełnione wybuchową mocą znalazło się już przed Tang Sanem.

Obie dłonie z dziesięcioma palcami jednocześnie wysunęły się, sięgając w kierunku ciała Tang Sana.

← Poprzedni

Następny →

Soul Land - Rozdział 14.4

Rozdział 14.4 - Biały Tygrys Złego Oka, Dai Mubai

Tłumacz: gerasik1999

Korekta: Seft-chan 

Gdy usłyszała te słowa, zawzięta mina Xiao Wu zniknęła.

– Uważaj na siebie. – powiedziała, patrząc na Tang Sana.

– Nie musicie się sprzeczać. Powiedziałem, oboje na raz. – Panicz Dai powiedział zniecierpliwiony.

Tang San bez napięcia i arogancji postąpił dwa kroki do przodu.

– Zapraszam.

W oczach Panicza Daia pojawił się zły błysk, lewa pięść nagle się uniosła, błyskawicznie ruszył przed siebie, celując w pierś Tang Sana. Jego ruchy były bardzo proste bez żadnych ozdobników, ale mina Tang Sana się zmieniła. Wszystko dlatego, że pęd pięści przeciwnika w kilka sekund osiągnął szczyt możliwości szybkości i siły. Jak coś takiego było możliwe bez doświadczenia w walce?

Tym razem Tang San nie miał możliwości, by się wycofać, ponieważ przez coś takiego pęd przeciwnika tylko wzrośnie, co dalej zwiększy siłę jego pięści. Dlatego nie tylko nie cofnął się, ale wręcz przeciwnie, ruszył przed siebie. Jego prawa stopa błyskawicznie postawiła krok, dzięki temu skrócił dystans o jakieś trzy metry, błyskawicznie zbliżając się do przeciwnika. Cel Tang Sana był prosty, musiał przerwać rytm ataku przeciwnika.

Podobnie wyprowadził prawą rękę, która w okamgnieniu stała się gładka i mlecznobiała, jak jadeit.

W akompaniamencie głośnego dźwięku prące przed siebie ciało Panicza Daia nagle się zatrzymało. Jednak Tang San wycofał się cztery, może pięć kroków w tył, by być w stanie się zatrzymać.

W oczach Panicza Daia widać było zaskoczony błysk. Nie sądził, że ten, kto stał przed nim, a który wyglądał na kilka lat młodszego od niego i wydawał się dzieckiem, będzie w stanie zatrzymać jego pięść.

Tym, co najbardziej zaskoczyło Panicza Daia, była pięść Tang Sana. W kwestii siły ataku on na pewno miał przewagę, ale jego prawa ręka bolała, jakby zaraz miała się rozpaść, pięść Tang Sana była twarda, niczym miedź okuta w litą stal.

Czy Tang San także nie był zaskoczony? Trzeba wiedzieć, że jego pięść miała w sobie nie tylko wewnętrzną siłę Tajemniczych Niebios, ale dodatkowo, jego siła ani trochę nie pasowała do jego wieku. Lata pracy jako kowal sprawiły, że jego siła dalece wykraczała poza siłę normalnych ludzi. Należało dodać do tego właściwości Tajemniczej Jadeitowej Dłoni, miał trzy przewagi, a mimo to przegrał.

Fizyczna siła przeciwnika była bardzo duża, ale nie była to dzika siła, bardziej obrobiona skupiona moc. Jakby cała fizyczna siła była skondensowana do wielkości pięści, która nagle eksploduje z wielką mocą, która sprawiała, że Qi oraz krew w ciele Tang Sana zaczynała krążyć.

– Dobrze, skoro jesteś w stanie odeprzeć moją pięść, masz prawo być moim przeciwnikiem. – Panicz Dai powiedział zimno, jego ciało znów było gotowe do działania.

Tym razem jego atak nie był tak prosty. Jego całe ciało nagle poleciało w przód, błyskawicznie dosięgając Tang Sana. Jego kończyny były dziwnie otwarte, przez co wyglądał, jakby cała jego obrona miała masę luk. Jednak jego kończyny poruszały się delikatnie, jakby miały pełną swobodę ruchu.

Poza panicz Daia stała się już imponująca, oba kolana lekko ugięte, palce w tym samym czasie wciśnięte w podłoże. Lewa ręka okrężnym ruchem zbliżająca się od zewnątrz, prawa ręka skupiona na zewnątrz wykonująca odpychający ruch, co razem dawało bardzo dziwną pozycję.

Ten atak panicza Daia można było uznać za jego unikatową zdolność, która wyrobiła jego imię. Niezależnie od tego, w jaki sposób przeciwnik starał się reagować na atak, on nadal miał wiele sposobów na reakcję. W tym wyraźnie otwartym ruchu kryła się prawdziwa technika ataku. Wszystkie cztery kończyny mogą stać się bronią.

Jednak gdy już miał wyprowadzić atak, nagle niewidzialna siła pojawiła się, prąc od dołu. Ta siła wydawała się bardzo uparta, ale nie powodowała uczucia silnego uderzenia, ale była nieustępliwa. Panicz Dai był w powietrzu, nie miał skąd zebrać sił na ruch kontrujący, więc poczuł tylko, jak jego ciało bezwładnie zostaje zepchnięte z początkowego kursu przez tę siłę. Przechylił się na jedną stronę, przez co atak naturalnie chybił celu.

Co to była za siła? W zdziwieniu myśl przebiegła przez głowę Panicza Daia. Jednak jego doświadczenie bojowe było rozległe. Dzięki gibkości tygrysa wykonał obrót w powietrzu i wylądował na ziemi.

Jednak w tym samym czasie Tang San ruszył do ataku. Wybrał idealny moment, dokładnie gdy nogi panicza Daia dotknęły ziemi. To był moment, gdy najtrudniej było korzystać z siły fizycznej.

Wykorzystując swoją technikę poruszania się, wykonał trzy na pozór niezgrabne kroki, szybko znajdując się przy Paniczu Daiu. Obie jego ręce błyskawicznie opadły, kierując się w stronę barków przeciwnika.

W oczach Panicza Daia pojawił się złowrogi błysk, dwie pary oczu błysnęły, jakby jednocześnie. Zrobił wydech i jego barki cofnęły się, następnie uderzył obiema pięściami, uniósł je i uderzył w łokcie Tang Sana. Dwa uderzenia wyprowadzone z powietrza spowodowały lekki trzask; widać było, że te pięści mają w sobie dużą siłę.

W tym samym czasie gdy wypuścił uderzenie pięściami, prawa noga panicza Daia błyskawicznie wystrzeliła do przodu, w tym bliskim dystansie niespodziewanie kopnął w stronę podbródka Tang Sana. Wyraźnie widać było gibkość jego ciała. Zarówno uderzenie pięściami, jak i uderzenie nogą, jeśli którykolwiek z tych ciosów dosięgnie celu, Tang San natychmiast straci możliwości walki.

Jednak czy Tang San mógł mu na to pozwolić? Nie należało zapomnieć, że to była specjalność Tang Sana.

Ręce opadające na barki Panicza Daia straciły swój cel, gdy ten wycofał swoje ramiona. Jednak ręce Tang Sana nie zatrzymały się, jedynie w tym samym czasie skierowały się bardziej w dół. W powstałej przestrzeni pojawiła się siła, którą panicz Dai poczuł wcześniej. Jego ręce natychmiast zostały zepchnięte na boki. Obie jego pięści także zsunęły się po rękach Tang Sana, nie trafiając w cel.

Gdy Tang San zaatakował, jego lewa noga błyskawicznie postąpiła do przodu, jego ciało przekręciło się w jedną stronę i wyprowadził cios barkiem prosto w pierś Panicza Daia. Sam Tang San będąc bokiem, pozwolił, by kopnięcie Panicza Daia opadło na tę nogę. Wszystko wydawało się dobrze obliczone.

Teraz noga Panicza Daia nie miała miejsca na unik i poczuła siłę ataku Tang Sana, jego ręce straciły siłę i teraz to on był na przegranej pozycji.

Bark Tang Sana uderzył w pierś Panicza Daia. Dwie bliźniaczki obserwujące wszystko krzyknęły zaskoczone, gdy ciało Panicza Daia poleciało do tyłu twarzą do góry, wykonując salto do tyłu. Przeleciał jakieś pięć metrów i opadł na ziemię.

Tang San nie wykonując kolejnego ataku, spokojnie patrzył na Panicza Daia leżącego na podłodze. Z kontaktu z piersią przeciwnika, wiedział, że nie ma zbyt wielkiej przewagi.

 

← Poprzedni

Następny →

 

Zutaboro Reijou wa Ane no Moto Konyakusha ni Dekiai sareru | Betrothed to My Sister's Ex Odcinek 12 END

 

Czas przejść do działania. Maria jest zdecydowana i z silnym wsparciem bliskich stawi czoła rodzicom! Wszystko się wyjaśni, a na koniec czeka piękne, szczęśliwe zakończenie dla naszej pary!

Oto zakończenie historii niezwykłej pary Marii i Kyrosa! Chciałabym, byście obejrzeli cały odcinek, bo przetłumaczyłam opening oraz ending tej serii. Jestem zadowolona z całej serii i mam nadzieję, że wam również się podobała.

 

GOOGLE

MEGA

 

The 5-time Rejected Gamma & the Lycan King - Rozdział 7

Rozdział 7

Tłumacz: Seft-chan

Kontynuowali ich posiłek. Następnie Cummings podszedł do stołu z dwoma osobami, które mu towarzyszyły. Xandar rozmawiał z Alfą Juanem, ale kiedy zauważył, że oczy Lucianne wędrują w bok, odwrócił się i zobaczył stojącego przed nimi cicho ministra.

– Wybacz nasze wtrącenie, Wasza Wysokość. Możemy usiąść razem z Waszą Wysokością? Być może skorzystamy z okazji, by zadośćuczynić za moje wcześniejsze złe zachowanie.

Król uśmiechnął się.

– Obawiam się, że nie mnie o tym decydować. – spojrzał na Alfę Juana i powiedział. – Alfo Juanie, decyzja należy do ciebie i twojej Luny.

Spojrzenie Alfy Juana stało się łagodne, gdy zapytał swoją Lunę.

– Co o tym myślisz, dziecinko?

Xandar zazdrościł, jak słodka była para przed nim. Mógł mieć tylko nadzieję, że wkrótce będzie mógł nazywać Lucianne swoją „dziecinką”. Jeszcze nawet nie zaczął nazywać jej „Lucy”. Nie miał nic przeciwko temu, by robić to powoli, dopóki było to dla niej komfortowe.

Wyraźnie używali połączenia myśli, aż Luna Hale uśmiechnęła się potulnie.

– Być może powinniśmy skorzystać z okazji, by to naprawić. – powiedziała.

– Dziękuję, Luno Hale. – powiedział Cummings i usiadł na miejscu obok Alfy Juana.

– Lucianne? – usłyszała głęboki głos za sobą.

Lucianne obróciła się, kiedy zobaczyła, kto to był, wstała bez uśmiechu i przywitała Lykana.

– Sebastianie Cummings, miło jest widzieć cię ponownie.

Sebastian wyglądał na zaniepokojonego, gdy odpowiedział, jąkając się.

– Uch… Również dobrze cię widzieć. J-jak się miewasz? Wyglądasz pięknie, tak swoją drogą.

Xandar praktycznie rzucał sztyletami wzrokiem w mężczyznę, który rozmawiał z jego partnerką z taką tęsknotą. Udało mu się opanować tylko dlatego, że zobaczył, jak niezainteresowana była Lucianne.

– Mam się dobrze, dziękuję. Jeśli pozwolisz, chciałabym teraz dokończyć posiłek. – odpowiedziała bezbarwnym tonem.

Zanim zdążyła się odwrócić, by usiąść i wznowić jedzenie, Sebastian wykrzyknął.

– Nie! Lucianne, czekaj! – już miał sięgnąć po jej rękę, ale jej zwinność pozwoliła jej się cofnąć, zanim ją złapał.

Xandar poderwał się z siedzenia i warknął, stając przed Lucianne, odsuwając ją od Sebastiana. Słowo „moja” było na końcu języka Xandara, ale nie chciał odbierać Lucianne tego wyboru. Przypomniał sobie poprzednią noc, kiedy niechętnie rozważała bycie z nim do końca życia. Nie chciał, by czuła się zmuszona do poddania się partnerskiej więzi.

– Wasza Wysokość, ja— – Sebastian wyglądał na zaskoczonego. Zerknął na obojętną Lucianne, po czym ukłonił się królowi i powiedział. – Przepraszam.

Następnie usiadł pomiędzy swoją siostrą, Sashą, a ojcem. Miała na sobie jaskrawoczerwoną sukienkę bez pleców, odsłaniającą dekolt. W głowie Lucianne przewracała oczami. *‘Co niektóre kobiety zrobiłyby, aby zwrócić na siebie uwagę płci przeciwnej.’* Pomyślała.

– Lucianne, co porabiałaś od zeszłego roku? – zapytał Sebastian, wgryzając się w jedzenie na swoim talerzu, przerywając niezręczną ciszę przy stole.

Xandar spiął się, ale obok niego Lucianne wzruszyła ramionami, unikając łagodnego spojrzenia Sebastiana i odpowiedziała.

– To, co zwykle. Ćwiczenia. Walka. Nauczania.

– Och, to musi być okropne uczyć się tego wszystkiego! To zabiera tak wiele energii i czasu! – Sasha zaczęła mówić z zaangażowaniem.

Lucianne zamrugała na komentarz Sashy i przechyliła głowę na bok.

– Nie wyobrażam sobie lepszego sposobu na spędzanie czasu i energii, ale przyznaję, że każdy ma inny zestaw priorytetów. – Xandar uśmiechnął się na dyplomatyczną odpowiedź jego partnerki.

– O tak. Wiem o tym. Będąc córką ministra obrony, nie mogę uciec od znaczenia walki. Ale mając wybór, wolałabym raczej ustatkować się z partnerem i mieć jego dzieci, nie martwiąc się o bezpieczeństwo i wszystkie te rzeczy.

Lucianne uśmiechnęła się płasko na swój sposób.

– Przypuszczam, że brak konieczności martwienia się o bezpieczeństwo jest opłacalnym priorytetem.

Alfa Juan zasłonił usta, by ukryć uśmiech. On i jego partnerka znali Lucianne od tak dawna, że potrafili rozpoznać jej sarkazm z odległości mili.

W rzeczywistości Sasha była jedyną osobą przy stole, która wydawała się nie zwracać na to uwagi.

– Wiem, prawda? I muszę powiedzieć, że jesteś taka odważna, siedząc obok naszego Króla! Większość wilków, które znam, unikałaby Lykanów i po co? Nie mam pojęcia. Ale oto jesteś, obok najsilniejszego Lykana. Czy nie czujesz się mała?

Zanim Lucianne zdążyła się odezwać, Xandar zapytał chłodno.

– Dlaczego miałaby czuć się w ten sposób?

Jej oczy rozjaśniły się, gdy spotkała się z zimnymi oczami Xandara i lekko się uśmiechnęła, zanim wyjaśniła.

– Cóż, Wasza Wysokość. Nie chcę się chwalić, ale jesteśmy lepszym gatunkiem, więc…

– Przewaga w rozmiarze i sile nie może się równać z przewagą w charakterze. – powiedział Xandar.

– Och, takie mądre słowa od naszego Króla. – roześmiała się zalotnie. Lucianne popijała wodę, zastanawiając się, czy uda jej się uniknąć tej niechcianej rozmowy. W końcu miała tylko nadzieję, że jej Alfa i Luna nie zostawią jej samej z Lykanami.

Luna Hale zdawała się czytać w jej myślach, gdy przesłała jej poprzez połączenie myśli. *‘Nie martw się, Lucy. Będziemy tu tak długo, jak będziesz nas potrzebować.’*

*‘Dziękuję, Luno.’*

Sasha pochyliła się, aby pokazać swój dekolt i zapytała.

– Więc, co porabiałeś, Wasza Wysokość?

– Praca. – odpowiedział beznamiętnie, patrząc na ścianę przed sobą i popijając drinka.

– Och, tak ciężko dla nas pracujesz. Aż czuję się trochę winna, jako jedna z twoich poddanych. Co robisz, aby się zrelaksować?

– Sen. – odpowiedział równie obojętnie, a Lucianne niemal parsknęła śmiechem na jego pozbawioną emocji reakcję.

– Hm… – Sasha szepnęła po chwili. – Chcesz towarzystwa na dzisiejszy wieczór?

Lucianne zagryzła wargę i splotła palce, chowając dłonie pod stołem, aby poradzić sobie ze znanym uczuciem odrzucenia, zanim Xandar się odezwał.

– Nie, nie chcę. A nawet jeśli będę chciał, to nie z tobą. – pomimo stanowczego tonu, Lucianne nadal czuła się nieswojo. Xandar to zauważył i widok smutku jego partnerki sprawił, że jego zwierzę zaczęło skomleć.

Z bólem w oczach pochylił się w jej stronę i miał coś powiedzieć, gdy Sebastian zapytał Lucianne.

– Czy chciałabyś później pospacerować po parku, Lucianne? O tej porze roku irysy są w pełnym rozkwicie. To piękna scena.

– Nie, dziękuję, panie Cummings. Widziałam je.

Wydawał się pokonany, ale uparcie próbował rozmawiać z Lucianne.

– Czy chciałabyś usiąść z nami podczas ceremonii, która odbędzie się później tego ranka?

– Nie, dziękuję. Będę siedzieć z Alfą Juanem i Luną Hale.

– Możemy zrobić miejsce dla kilku osób więcej. Nasze miejsca są bliżej przodu, więc wszyscy będziecie mieli lepszy widok na scenę. – Sebastian zaproponował z lekkim uśmiechem.

– Nie musisz się martwić o ich widoki. Zaprosiłem Lucianne i przywódców jej stada, aby zasiedli ze mną w pierwszym rzędzie. Byli już gotowi odpowiedzieć na moje zaproszenie, zanim twój ojciec pojawił się przy naszym stole. – Xandar powiedział na to szybko. Oczywiście było to kłamstwo.

Nie zwracając uwagi na oszołomione spojrzenia trójki Cummingsów, Xandar spojrzał na Lucianne z czułością w oczach i zapytał z uroczym uśmiechem.

– Co ty na to, Lucianne? Czy dołączysz do mnie podczas ceremonii?

– Pewnie, Xandarze. – uśmiechnęła się lekko i skinęła głową, wypowiadając te słowa.

– Jak właśnie nazwałaś Jego Wysokość?! – Sasha syknęła ze złością.

← Poprzedni

Następny →

Zutaboro Reijou wa Ane no Moto Konyakusha ni Dekiai sareru | Betrothed to My Sister's Ex Odcinek 11

 

Anastazja jednak żyje! Ale co robi tak późną porą w zamku? Jaką opowieść przedstawi starsza siostra Marii?

Ojciec Marii popełnił przestępstwa i nasza bohaterka ma zamiar zająć się sprawami jej rodziny do końca. Oglądajcie koniecznie! 

 

GOOGLE

MEGA

 

Zutaboro Reijou wa Ane no Moto Konyakusha ni Dekiai sareru | Betrothed to My Sister's Ex Odcinek 10

 

Cień Anastazji nadal ciągnie się za Marią, dlatego Kyros postanawia zaprosić pewnego starszego pana, by rozwiać wątpliwości jego ukochanej, lecz czy uda mu się to?

Natomiast sama Maria przeżywa emocjonalne wzloty i upadki, by w końcu podjąć ostateczną decyzję. W nocy jednak odwiedza ją pewien gość, więc oglądajcie odcinek do ostatnich scen!

 

GOOGLE

MEGA

 

Zutaboro Reijou wa Ane no Moto Konyakusha ni Dekiai sareru | Betrothed to My Sister's Ex Odcinek 9

 

Prawda o tajemniczym wypadku i śmierci Anastazji wychodzi na jaw i jest brzydka... Czy poglądy Kyrosa o Anastazji przyćmią jego związek z Marią?

Czas mija i cermonia zaręczyn zbliża się coraz bardziej. Data jest coraz bliżej, a kilka spraw nadal nie zostało zamkniętych. Natomiast pewna sprawa, która wydawała się być zamknięta, okazuje się nie być tak prosta... Przekonajcie się o co chodzi, oglądając odcinek!

 

GOOGLE

MEGA

 

Zutaboro Reijou wa Ane no Moto Konyakusha ni Dekiai sareru | Betrothed to My Sister's Ex Odcinek 8

 

Para naszych gołąbeczków dalej zwiedza Stolicę podczas randki. Idą do sklepu jubilerskiego, gdzie mieli spotkać księcia żartownisia. Ciekawe, co on przygotował dla nich tym razem~

Po spotkaniu w trakcie powrotu Maria dostaje gorączki, prawdopodobnie z wyczerpania wszystkimi zdarzeniami z poprzednich tygodni. Gdy śpi, otwiera się przed nami spojrzenie na jej dzieciństwo, gdy śni wspomnienia. Jednak co się wydarzy, gdy już się obudzi?~ Kto będzie przy jej boku i o czym porozmawiają?

 

GOOGLE

MEGA

 

Lord of Mysteries - Zwiastuny Serii

 

Przedstawiam wszystkie zwiastuny, jakie pojawiły się do serii Lord of Mysteries!

Każdemu zwiastunowi nadałam tytuł, by można było je rozróżnić, choć to tylko moje osobiste pomysły poza zwiastunem 3.

 

[Błogosławieństwo]

CDA | GOOGLE | MEGA

 

[Głupiec]

 

CDA | GOOGLE | MEGA

 

[Urodziny Kleina]

CDA | GOOGLE | MEGA

 

[Wykraczający]

CDA | GOOGLE | MEGA

 

[Nocny Jastrząb]

CDA | GOOGLE | MEGA

 

[Nie jestem Kleinem / Zhou Mingrui]

CDA | GOOGLE | MEGA

 

Lord of Mysteries - Oficjalny materiał „Głupiec, który nie należy do tej ery”

 

Dziś przedstawiam oficjalny materiał, który pokazuje projekty postaci Kleina. 

Do zabrania się za ten materiał filmowy, choć króciutki, zainspirował mnie rozdział 454 powieści. Dla mnie tytuł do tego materiału byłby lepszy jako „Kim jestem”, choć może być zbyt bezpośredni. W każdym razie zapraszam do zapoznania się!

 

Materiał wideo zawiera spoilery!

 

GOOGLE

MEGA

 

⇑ projekt postaci Zhou Mingrui z powieści ⇑

 

Lord of Mysteries - Piosenka finałowa sezonu 1

 

Dziś wraz z wypuszczeniem ostatniego odcinka sezonu 1 Lord of Mysteries przedstawiam piosenkę, która przedstawia spojrzenie Kleina, czy raczej Zhou Mingrui.

Tekst piosenki przetłumaczyła kolejna świetna tłumaczka zajmująca się chińskimi donghuami, Lala. Zapraszam do zajrzenia na jej stronę, osobiście polecam serię Renegade Immortal, Xian Ni, którego tłumaczenie powieści znajduje się również na stronie novelki.pl.

Piosenka nosi tytuł „勿忘我 THE ERASED”, co przetłumaczyłyśmy jako „Zapomnij Mnie, Lecz Nie Wymaż”. Wykonawcą piosenki jest Pu Yixing. Można ją znaleźć na platformie YouTube.

 

Wideo zawiera SPOILERY z odcinka 13!

GOOGLE

MEGA

 

Poniżej przedstawiam tekst piosenki zawarty w materiale wideo:

Znajome ulice, a nimi chodzą ludzie.

Wybacz, lecz w pośpiechu muszę odejść.

Ile muszę zrzucić twarzy,

by to marzenie spełniło się?

Blask przechodzi przez fałsz,

obyś dobrze się miał.

Połowa przebrania wciąż pozostaje.

Po innym mnie jest ledwie imię.

Nie obawiaj się!

Dotrzesz tam!

Nie wahaj się!

Po prostu rozkwitaj, piękny słoneczniku!

Czy pamiętasz mnie?

Czy zapamiętasz mnie?

Wieży w mieście znów bije dzwon,

wszelkie prawdy kryjąc.

Trzymając przeznaczenia berło,

powinienem zakończyć to już!

Przyszłość bez nadziei!

Przeszłość bez korzeni!

Światło gdzie znajduje się?

Gdzie pogrzebano ciało?

Głupiec, więzień czy król,

każdego więzi przekonań mur.

Na bogów rozgrywki polu,

kto sprzeciwi się mi?

Maska nie skryje szaleństwa,

krok po kroku nadzieja powraca!

Słaby blask przebije tą otchłań,

nawet gdy zapomną mnie!

 

Soul Land - Rozdział 14.3

Rozdział 14.3 - Biały Tygrys Złego Oka, Dai Mubai

Tłumacz: Seft-chan

Korekta: Seft-chan

 

– Jeden pokój?

Tang San zmarszczył brwi. Jako osoba, która przeżyła dwa życia, krótki czas spędzony w łóżku z Xiao Wu nie wydawał się znaczący, ale w końcu oboje stopniowo stawali się dorosłymi osobami. Nadal bardzo wyraźnie pamiętał słowa o braku bezpośredniego kontaktu między mężczyznami i kobietami.

– Tak, ach, tylko jeden. Jednak proszę się nie martwić, wszystkie nasze pokoje są bardzo duże, a wyposażenie spełnia wszelkie oczekiwania i jest więcej, niż wystarczające dla dwóch osób. – recepcjonista powiedział z naciskiem.

Mówiąc to, skierował w stronę Tang Sana spojrzenie, które można było jedynie wyczuć, a nie opisać słowami. Oczywiście Tang San nie był w stanie tego zrozumieć.

– Ten pokój jest w porządku. Kiedy byliśmy w Nuoding, czy nie mieszkaliśmy zawsze w tym samym pokoju? Jak teraz. Nadal możemy zaoszczędzić trochę pieniędzy, aby kupić piękne ubrania. – Xiao Wu powiedziała z szerokim uśmiechem.

Tang San nie mógł się powstrzymać od potrząśnięcia głową. Nie był upartym człowiekiem, w najgorszym razie spałby na podłodze, a nocą również kultywowałby się, co mogłoby być najlepszym snem.

– W porządku, proszę o ten pokój.

Właśnie gdy recepcjonista pomagał Tang Sanowi załatwić formalności, głos znikąd przerwał jego działania.

– Mówię, że ten pokój powinien należeć do mnie, prawda?

Tang San i Xiao Wu jednocześnie odwrócili się, aby spojrzeć i zobaczyli trzy osoby, które pojawiły się za nimi i podchodziły w kierunku recepcji.

Te trzy osoby były jednym mężczyzną i dwiema kobietami. Dwie dziewczyny były elegancko ubrane, wyglądały na 17 lub 18 lat, były wysokie i szczupłe. W porównaniu z Xiao Wu były nieco wyższe, ale największym zaskoczeniem było to, że miały identyczne rysy twarzy – były bliźniaczkami.

Jednak wzrok Tang Sana nie spoczął na tych dwóch oszałamiających pięknościach. Jego uwagę przyciągnął mężczyzna idący pośrodku.

Mężczyzna miał około 180 cm wzrostu, w porównaniu z nim był o pół głowy wyższy, nie wyglądał na starszego, a nawet wydawał się nieco młodszy od dwóch młodych kobiet stojących z nim. Miał szerokie ramiona, przystojną i nieco stanowczą twarz, a jego długie złote włosy opadały mu na plecy, sięgając prawie do pasa. Jego włosy nie były kręcone, a były proste.

Najbardziej rzucały się jego oczy, które były parą złowrogich oczu. Para oczu miała nieoczekiwanie podwójne źrenice, a w głębi niebieskich tęczówek kryło się bardzo zimne spojrzenie, rodzaj lodowatego chłodu emanującego z głębi serca. Złośliwe światło migotało między półprzymkniętymi powiekami, a pod jego spojrzeniem całe ciało czuło się, jakby zostało przecięte ostrym mieczem.

Dzięki niezwykle przystojnej twarzy pasującej do tego rodzaju oczu, taki mężczyzna, niezależnie od tego, gdzie się znajduje, będzie w centrum uwagi wszystkich.

Był bardzo potężny. To była pierwsza myśl Tang Sana po zobaczeniu tej osoby.

Bliźniaczki trzymały za ramiona tego mężczyznę o podwójnych źrenicach, który również nie zwrócił uwagi na Tang Sana. Jego spojrzenie, po tym jak przesunął wzrok po ciele Xiao Wu, zabłysło śladem zadziwienia, ale było to tylko przelotne mignięcie, nic więcej.

– Jesteś tu nowy, prawda? Nieświadomy, że trzeba zostawiać jeden pokój dla mnie? – powiedział młody mężczyzna, podchodząc do recepcji i patrząc na recepcjonistę.

Recepcjonista przez chwilę był oszołomiony, po czym zapytał dociekliwie.

– A ty jesteś?

– Wezwij swojego przełożonego. – mężczyzna o podwójnych źrenicach powiedział nieco niecierpliwie.

Recepcjonista pod spojrzeniem mężczyzny o podwójnych źrenicach poczuł dreszcz zimna w sercu i pośpiesznie poszedł na zaplecze, aby wezwać swojego przełożonego.

– Starszy bracie, wygląda na to, że byliśmy tu pierwsi. – Tang San powiedział chłodno.

– Co z tego? – mężczyzna o podwójnych źrenicach nawet nie odwrócił głowy, tylko powiedział chłodno.

Zwykle nie stawał twarzą w twarz z ludźmi, którym udzielał wyjaśnień.

Tang San miał łagodne usposobienie, ale Xiao Wu nie pozwalała innym znęcać się nad sobą i w mgnieniu oka znalazła się u boku Tang Sana.

– Nie ma mowy, więc spierdalaj.

Mężczyzna o podwójnych źrenicach w końcu się odwrócił, rzucając lodowato złowrogie spojrzenie na Xiao Wu i skinął głową.

– Bardzo dobrze, od dawna nikt nie odważył się tak do mnie mówić. Wasze ciała również charakteryzują się wahaniami mocy duchowej, powinniście być duchowymi mistrzami. W takim razie, jeśli mnie uderzycie, natychmiast odejdę. Proszę o natychmiastowe zademonstrowanie tego uderzenia.

Słysząc słowa mężczyzny o podwójnych źrenicach, bliźniaczki stojące obok niego nie mogły powstrzymać głupkowatych uśmiechów, nie wykazując ani odrobiny zmartwienia. Uroczo puściły ramiona mężczyzny o podwójnych źrenicach i cofnęły się na boki.

Właśnie w tym momencie recepcjonista wrócił z zaplecza z mężczyzną w średnim wieku, który najwyraźniej słyszał rozmowę mężczyzny o podwójnych źrenicach z Tang Sanem i Xiao Wu. Na jego twarzy malował się niepokój.

– Pozwólcie mi mówić, pozwólcie mi mówić, nie walczcie pod żadnym pozorem.

Mężczyzna o podwójnych źrenicach spojrzał na niego z ukosa.

– Kierowniku Wang, obecnie jesteś bardziej skłonny do prowadzenia biznesu, tak?

Kierownik Wang otarł pot z czoła i powiedział z uśmiechem.

– Młody mistrzu Dai, proszę nie mówić tak. To wszystko wina niekompetentnego podwładnego, ten chłopak przyszedł dopiero wczoraj i nie zna zasad. Proszę mi wybaczyć, proszę mi wybaczyć. Natychmiast zarezerwuję dla pana pokój. – mówiąc to, odwrócił głowę w stronę Tang Sana i Xiao Wu, a na jego twarzy malowały się przeprosiny. – Przepraszam państwa. Ten pokój został zarezerwowany przez młodego pana Dai, proszę wybrać inny lokal.

Gdyby Tang San kierował się swoim temperamentem, nie zwracałby na to uwagi. Przy tak dużej liczbie hoteli, nie przejmował się zmianą lokalu. Jednak temperament Xiao Wu wynikał z pragnienia, by świat pogrążył się w chaosie i nie była skłonna do łatwych kompromisów.

– Nie ustępujemy, i co z tego? Cholerne snobistyczne stworzenia. Nie myślcie, że będziemy się dawać zastraszać tylko dlatego, że jesteśmy młodzi.

– Nawet gdybyś chciał się poddać, nie jest to takie proste. Przeklinając mnie i chcąc odejść, nie możesz tego zrobić. – młody mistrz Dai prychnął zimno.

– Młody mistrzu Dai, młody mistrzu Dai, ty…

Kierownik Wang był bardzo zaniepokojony, a na jego twarzy malował się błagalny wyraz.

W oczach młodego mistrza Dai błyszczał dziki ogień.

– Mniej bzdur. Zapłacę za wszelkie szkody.

Przyzwyczajona do bycia postrzegana jako starsza siostra i liderka akademii Nuoding, Xiao Wu, widząc drugą stronę z taką arogancką miną, natychmiast chciała rzucić się do ataku.

Tang San złapał Xiao Wu za ramię.

– Zostaw to mnie.

– Dlaczego? Zrobię to sama, uderzę go tak, że nawet jego mama go nie rozpozna. – Xiao Wu powiedziała niezadowolona.

– Jako dziewczyna powinnaś używać nieco bardziej eleganckiego języka. Zapomniałaś, co powiedziałem wcześniej? Zawsze będę cię chronił. To sprawa między mężczyznami. – powiedział Tang San, marszcząc brwi.

Nie pozwolił Xiao Wu iść walczyć, po pierwsze dlatego, że uważał przeciwnika za groźnego i obawiał się, że Xiao Wu może stać się krzywda. Po drugie, gdyby naprawdę przegrali, wolałby raczej sam zostać upokorzony, niż pozwolić, by Xiao Wu została upokorzona przez przeciwników.

 

← Poprzedni

Następny →

 

Lord of Mysteries Zapowiedź odcinka 13

Tajemnicza postać zmierza na miejsce walki, podczas gdy mieszkańcy Tingen uciekają. Kim on jest i jakie są jego zamiary?

Jak zakończy się intensywna walka? Kto zwycięży? Jakie konsekwencje będzie miało to wydarzenie?

Oto zapowiedź ostatniego 13 odcinka sezonu 1 Lord of Mysteries!

 

GOOGLE

MEGA

 

Soul Land - Rozdział 14.2

Rozdział 14.2 - Biały Tygrys Złego Oka, Dai Mubai

Tłumacz: Seft-chan 

Korekta: Seft-chan 

Chłopiec był ubrany skromnie, wyglądał na 12 lub 13 lat, miał około 170 cm wzrostu i nosił jasnoniebieski, bardzo schludny strój. Na talii miał pas z 24 kawałkami jadeitu, czarne włosy sięgały mu do połowy karku, a rysy twarzy, choć nie były uważane za przystojne, sprawiały, że ludzie czuli się w jego towarzystwie bardzo swobodnie. W kącikach ust miał zawsze lekki uśmiech.

Jeśli chłopiec wyglądał na łagodnego i zwyczajnego, to dziewczyna u jego boku nie wyglądała już tak zwyczajnie.

Jedwabiście gładkie czarne długie włosy upięte w schludny warkocz; mimo że był to warkocz, nadal sięgał jej do dolnej części pleców. W porównaniu z tym chłopcem musiała być nieco wyższa, ubrana w małe różowe ubranka, ściśle przylegające do już zaczynającej się rozwijać sylwetki. Jeśli chodzi o biust, to nadal można było powiedzieć, że był niedostatecznie rozwinięty, ale jej smukła, wąska talia mogła wzbudzać zazdrość niezliczonych kobiet.

Wysokie i smukłe, napięte nogi owinięte spodenkami prezentowały idealne proporcje złotego podziału. Mimo że nie wyglądała na starszą, jej twarz była nadal dziecinna, ale idealnie okrągłe pośladki już nieco się rysowały.

Naturalny kształt zakrzywionych brwi, para jasnych i inteligentnych, dużych oczu pasujących do nieco okrągłej, miękkiej i jasnej twarzyczki, nie tylko ładnej, ale także sprawiającej wrażenie uroczej. Słowo „urocza” wydawało się być stworzone specjalnie dla niej. Chłopiec stojący obok niej już dawno został przyćmiony przez jej niematerialny blask.

Dziewczyna podniosła rękę, ocierając lekko wilgotne czoło i nieco narzekając, przemówiła.

– W końcu dotarliśmy do miasta Suotuo. Naprawdę nie wiem, o czym myślał Wielki Mistrz. Oczywiście sporo średnich akademii mistrzów duchowych wyraziło chęć bezwarunkowego przyjęcia nas, a on poprosił cię, żebyś przyszedł na egzamin tutaj, do tej akademii, która nie rozdziela nawet ocen.

Chłopiec uśmiechnął się lekko.

– Nauczyciel poprosił mnie, abym przyszedł na egzamin, ale nie poprosił cię, żebyś przyszła. Kto poprosił cię, abyś nalegała na pójście ze mną? Na szczęście Królestwo Balak graniczy z prowincją Fasinuo, bo gdyby tak nie było, to czy nie musiałabyś narzekać jeszcze bardziej?

Dziewczyna spojrzała na chłopca zimnym wzrokiem.

– Naprawdę bez sumienia, nie wszystko jest dla twojego dobra. Kto cię prosił, żebyś był moim starszym bratem? W każdym razie pojutrze możemy przystąpić do egzaminu. Bez względu na wszystko, musisz mi towarzyszyć podczas tych dwóch dni w mieście Suotuo, aby uleczyć rany mojego młodego i małego serca.

Chłopiec nie mógł powstrzymać śmiechu.

– Wielka potężna Starsza Siostra Akademii Nuoding utrzymująca stanowisko 6 lat z rzędu nadal ma młode i małe serce? Pozwólmy zobaczyć to tym twoim młodszym braciom, nie wiem, czy przypadkiem od razu nie rzucili, by się do rzeki.

Ten chłopiec i dziewczyna byli dokładnie Tang Sanem i Xiao Wu z akademii mistrzów duchowych Nuoding.

Minęło 5 lat i w końcu udało im się ukończyć akademię mistrzów duchowych Nuoding. Oczywiście, biorąc pod uwagę ich talenty, akademia Nuoding zamierzała zarekomendować im natychmiastowe przyjęcie do akademii średniozaawansowanej dla mistrzów duchowych, posuwając się nawet do tego, że kilka znanych akademii wystosowało zaproszenia, dając im szeroki wybór miejsc.

Jednak Wielki Mistrz zażądał, aby Tang San odrzucił zaproszenia i udał się do południowego miasta Suotuo, do miejsca znanego jako Akademia Shrek, aby przystąpić do egzaminu.

Po 6 latach nauki Tang San już dawno zaczął szanować Wielkiego Mistrza, jak ojca, nie mówiąc już o zrozumieniu go. To, o co poprosił go Wielki Mistrz, z pewnością było dla jego dobra. Dlatego też bez najmniejszego zawahania zastosował się do polecenia.

W ciągu ostatnich 6 lat relacje między Tang Sanem i Xiao Wu stały się tak bliskie, jak między rodzeństwem; jeśli Tang San dokonał wyboru, Xiao Wu naturalnie podążyła za nim.

Opuszczając akademię, Wielki Mistrz powiedział Tang Sanowi, że musi udać się do cesarskiej stolicy, a potem ich odnajdzie.

6 lat spędzonych w Nuoding było dla Tang Sana niezwykle bogatym okresem; poranne zajęcia, popołudniowa praca, wieczorne ćwiczenia, praktycznie nie miał wolnego czasu. W wieku 12 lat nie miał już tego pierwotnie wątłego wyglądu. Codzienna praca w kuźni zapewniła mu zdrową i silną budowę ciała. Chociaż nie można go było uznać za majestatycznego, jego ciało pokryte świeżą odzieżą pokazywało mięśnie o ogromnej sile.

– Nieważne. Obiecujesz? – Xiao Wu powiedziała z nadąsaną miną.

– Tylko, skoro podróżowałaś tak daleko, nie jesteś zmęczona? Najpierw powinniśmy znaleźć miejsce na nocleg i ponownie porozmawiać. Poza tym jest już prawie południe, więc najpierw coś zjedz, dobrze? – Tang San powiedział i się roześmiał.

– To jest właśnie to, czego mi potrzeba. – Xiao Wu się uśmiechnęła.

Tang San bardzo rzadko sprzeciwiał się jej słowom. Odkąd ta dwójka nawiązała relację rodzeństwa, on cały czas opiekował się nią, jak starszy brat. Mimo że był bardzo zajęty, to jego nieoczekiwana troskliwość sprawiała, że Xiao Wu czuła się dobrze.

Miasto Suotuo w porównaniu z miastem Nuoding było znacznie większe i naturalnie również znacznie bardziej tętniące życiem. Na ulicy wszędzie można było zobaczyć patrolujących żołnierzy, a nieustanny strumień ludzi przechodził obok.

Najpierw dwójka zjadła tylko kilka przekąsek, a potem poszukała miejsca na nocleg. Wkrótce Xiao Wu odkryła bardzo wyjątkowy hotel.

Hotel miał trzy piętra i chociaż nie można go było uznać za zbyt duży, jego zewnętrzna fasada była całkowicie pokryta różowo-czerwoną farbą, a cały styl budynku przypominał ogromną różę, co bardzo łatwo wywoływało określone wrażenie u osób, które na niego patrzyły.

– Hotel Róży. Mały Sanie, zatrzymajmy się tutaj. – wskazała Xiao Wu.

– Słyszę cię. – Tang San powiedział niepotrzebnie.

Pracując przez te kilka lat i dodając do tego stypendium przyznane przez Duchową Halę, można uznać, że zgromadził już pewne oszczędności. Xiao Wu nigdy nie przejmowała się kwotami pieniędzy i wydawała je bez umiaru, więc aby nie pozwolić sobie na nadmierne wydatki, po prostu pozwoliła Tang Sanowi przechowywać jej dochody i odkładać je. Pozwalając mu kontrolować część wydatków, nadal mogła trochę zaoszczędzić.

Wchodząc do Hotelu Róży, pierwszą rzeczą, jaką poczuli, był zapach róż, który głęboko przenikał do serca i wywoływał ukryte uczucie ciepła, sprawiając, że ludzie czuli się wolni od zmartwień.

Wystrój wnętrz hotelu charakteryzował się tylko trzema kolorami, białym, srebrnym i różowo-czerwonym, które tworzyły ciepłą i niepowtarzalną atmosferę, bardzo łatwo wywołując u gości dobre wrażenie.

Tang San podszedł do lady.

– Poprosimy o dwa pokoje.

Recepcjonista za ladą szybko wstał, spojrzał na Tang Sana, a potem znów na Xiao Wu, a w jego oczach pojawił się błysk zazdrości.

– Proszę pana, czy to naprawdę muszą być dwa pokoje?

Tang San skinął głową.

– Czy coś jest nie tak?

W oczach recepcjonisty widać było lekką niepewność.

– Przykro mi, ale mamy tylko jeden pokój.

 

 ← Poprzedni

Następny →